Akke Anna: "Die verslaafde moeder, dat ben ik!"

"Het lijkt wel alsof geluk voor onze familie niet was weggelegd. Gewoon van dag tot dag je dingen doen. Simpelweg genieten was er niet bij. Een worsteling was het dagelijkse bestaan. Een worsteling van generatie op generatie. En ik was gewoon de volgende in de rij. Tot het moment dat de moed mij begaf. Deze crisis betekende een keerpunt in mijn leven en... in dat van mijn kinderen."

"Wim is acht jaar, Marianne zeven. Kinderen van een verslaafde moeder. Natuurlijk bekruipt u nu een gevoel van afkeuring, afkeer. Bij mij ook - wellicht nog veel sterker - want ik ben die moeder. Voor mijn kinderen, voor mezelf en voor al die anderen die er misschien iets aan kunnen hebben, schrijf ik dit verhaal. Daarvoor moet ik terug in de tijd. Hoever zal ik gaan, naar de wortel, mijn jeugd? Of naar de jeugd van Wim en Marianne! Of naar die van mijn moeder? Waar begint het? Ik weet het niet meer precies. Belangrijker is dat het eindigt. En wel nu!

Daar zit ik dan, een leeg scherm voor me. Hoe zal ik het verwoorden? Weer zitten de tranen in mijn keel. Er komt geen letter op papier, maar mijn hoofd zit vol. Vol schuld, schaamte, verwijt en een diep ingevreten verdriet. Hoe heb ik het zover laten komen? Hoe kan ik ooit de draad weer oppakken, hoe leg ik het uit? Maar, meer nog, hoe kan ik toch nog hun moeder zijn? Gewoon die gezellige moeder die haar kinderen rust, bescherming, veiligheid en nog zoveel meer biedt...

Al de hele week ben ik depressief. Voor het eerst sinds drie maanden ben ik een dag naar huis geweest. Het huis dat ik achter me heb gelaten in een dieptepunt van mijn leven. Een thuis, dacht ik. Na maandag weet ik wel beter. Wellicht wordt het ooit weer een thuis. Het huis voelde koud, niet meer onderhouden. Geen rommel, dat niet, maar het was zó leeg. Ik liep naar boven. Twee lege kinderkamers. Een prinsessenkamer voor Marianne, een strandkamer voor Wim. Mooi gedecoreerd, maar leeg. Het deed pijn. Een uur heb ik alleen maar staan kijken, gewoon maar gekeken. Tranen rolden stilletjes over mijn wangen. Konijn en Kniene waren er niet, veel lievelingsspulletjes ook niet. Allemaal bij papa. Mama gaat naar het ziekenhuis, De Hoop. Mama moet beter worden, mama is ziek, mama drinkt teveel.

Prachtige zelfgemaakte kaarten krijg ik van ze, met de meest lieve teksten erop. Zelf geschreven in het beste Nederlands dat ze kunnen geven. Ze geven zoveel, mijn kindjes. Ze geven onvoorwaardelijke liefde. Liefde met dikke vette hoofdletters. Even sluit ik mijn ogen en ga ik terug naar die gouden momenten die we hebben gehad. Lekker dik ingepakt tegen de herfstkou kastanjes zoeken. Zwemmen, 's avonds, wanneer het zo bloedheet was. Gewoon wat op de rotsblokken zitten aan de kant van het water, picknicken, fietsen. Of heel simpel samen in dat grote bed liggen, lekker warm tegen elkaar aan. En dat is waar ik weer voor wil gaan! Maar ik heb nog een lange weg te gaan. De nood was hoog toen ik binnenkwam. Mijn leven had voor mij geen waarde meer. Zelfs het feit dat ik moeder ben, kon mij niet meer op de been houden. Ze waren maar beter af zonder zo'n moeder, dacht ik. Een levende dode, zo voelde ik mij. Ik zat diep, erg diep.

Nu, drie maanden later, gaan stukje bij beetje mijn ogen open. Terugkijken, verantwoordelijkheid nemen voor toen, voor nu. Niet meer verhullen, niet meer verzachten. Inzicht in het waarom, bijstellen waar nodig, rouwen om datgene wat verloren is gegaan. Maar al met al verantwoordelijkheid nemen voor mijn leven. Deze verantwoordelijkheid werd vanaf de geboorte van Wim en Marianne tot in essentie bevestigd. Moeder, ik ben moeder en dus verantwoordelijk voor die lieve kostbare kindjes die mij zijn geschonken. Hoe kon ik dit zo verzaken? Nu weet ik dat
ik zelf nog een kind was toen ik mijn kindjes ter wereld bracht. Een kind dat geleden heeft. Onbegrepen, eenzaam en alleen. Verstoten van liefde. Hoe moest ik geven? Als geen ander weet ik wat het is om niet te ontvangen. Maar dat alles is geen reden om ook mijn kinderen dat grote goed, ware, diep doorleefde moederliefde, te onthouden. Hier in De Hoop kan ik alles afleggen, wat afgelegd moet worden. Aanleren, wat aangeleerd moet worden. Hier kan ik loslaten, om losgelaten te worden. En hier kan God tot Zijn doel komen met mijn leven. Mijn kinderen komen eens per twee weken een weekend. Ze nemen tassen vol tekeningen mee, lange brieven, verhaaltjes over de beide hondjes Rufus en Naomi.

Wij spelen samen, knuffelen, knutselen, wandelen, winkelen. We doen alles wat een moeder met haar kinderen doet. Ook al is het maar één weekend in de veertien dagen."

AKKE ANNA BIJMA-MODDERMAN
DE HOOP MAGAZINE • SEPTEMBER 2005