Kinderen en ADHD

Attention Deficit Hyperactivity Disorder, oftewel ADHD. Zeker drie op de honderd kinderen in Nederland heeft er last van. ADHD is de meest door kinderpsychiaters gestelde diagnose en het gaat vaak gepaard met andere psychische stoornissen zoals depressiviteit, persoonlijkheidsstoornissen en verslaving. Zo ook bij Jeroen die inmiddels 36 jaar oud is en al jong in aanraking kwam met verslavende middelen.

Jeroen en uitdagingen zoeken. Die woorden zijn volgens mensen die hem nog van vroeger kennen onlosmakelijk met elkaar verbonden. Jeroen zocht uitdaging met gevaar voor eigen leven: met de fiets de snelweg op, zonder ervaring van de hoogste pistes naar beneden skiën en veel alcohol drinken. ‘Een druk en lastig ventje, dat is het stempel wat ik van jongs af aan heb gekregen', vertelt Jeroen. Hij is een jongen die zich moeilijk kan concentreren. Op jonge leeftijd trekt zijn moeder daarom al aan de bel bij de huisarts. Maar volgens hem heeft Jeroen gewoon wat energie teveel: ‘lekker laten voetballen, het gaat vanzelf een keer over', is de boodschap waarmee de ouders van Jeroen keer op keer naar huis worden gestuurd.

Zelfmedicatie
Op zijn negende komt Jeroen via een vriendin in aanraking met drugs. ‘Ik kwam al vroeg in aanraking met drugs. Toen ik in de pubertijd ging stappen, ging het pas echt mis. Ik ben een mens van extremen, iets wat kenmerkend is voor een ADHD'er, en begon meteen met het gebruiken van harddrugs. Ik vond het fantastisch! De wereld om me heen werd veel rooskleuriger en het gaf me rust. De pepmiddelen waar andere mensen energie van krijgen, cocaïne, XTC en speed, gaven mij juist rust. Heerlijk was dat. Zelfmedicatie noem ik het achteraf. Maar ook hierin kende ik geen grenzen en voor ik het wist, was ik verslaafd.'

Diagnose
Als Jeroen vierentwintig is, zegt voor het eerst iemand tegen hem dat hij misschien wel eens ADHD zou kunnen hebben. Vijf jaar later wordt de diagnose pas echt gesteld. Veel te laat, als je het Jeroen vraagt. ‘Wanneer je weet wat je hebt, kun je ook beginnen met het verwerken van je handicap. Pas dan kun je ook accepteren waarom je "anders" bent. Als kind heb ik me zo vaak onbegrepen en afgewezen gevoeld. Het feit dat ik nu eindelijk de medicatie kreeg die ik nodig had, heeft ook bijgedragen aan een positieve verandering. Ik zag in ieder geval in dat ik af moest gaan kicken van alle andere middelen de me ‘rust' gaven.'

Opname
Via een vriend hoort Jeroen van Stichting De Hoop en al snel meldt hij zich aan voor opname. Hij doorloopt het programma goed en keert naar verloop van tijd weer terug in de maatschappij. Maar dan gaat het toch weer mis... ‘Ik maakte dezelfde fouten als voor mijn opname. Ik hield mijn grenzen niet in de gaten en voor ik het wist verviel ik weer in mijn oude gewoontes. Uiteraard heb ik het ook deze keer weer zelf geprobeerd op te lossen, maar dat lukte me uiteindelijk niet.'

Rust
Jeroen is inmiddels voor de tweede keer opgenomen. Hij leert opnieuw zijn leven op te bouwen zonder verslavende middelen . ‘Het is fijn om clean te zijn en op die manier te werken aan de opbouw van mijn leven. Ik leer hoe ik structuur moet geven aan mijn leven en mijn grenzen moet bewaken. Daar ligt deze keer echt de nadruk op. Grenzen en structuur zijn zo belangrijk voor iemand met ADHD! Ik zou nog steeds willen dat iemand tijdens mijn jeugd de diagnose ADHD had gesteld. Met de juiste begeleiding had ik zoveel ellende niet mee hoeven maken! Maar goed, dat is nu eenmaal gebeurd en dat moet ik achter me laten. Ondertussen werk ik aan een verslavingsvrij leven samen met God. Want uiteindelijk is Hij degene waar ik echt rust in kan vinden!'

PRAKTISCH
Alle Dagen Heel Druk...

...dat is wel de uitleg die soms gegeven wordt aan ADHD om aan te geven dat het wel een beetje een modeverschijnsel is. Het lijkt wel alsof ieder druk kind gelijk maar het stempel ADHD krijgt. Tegelijkertijd doet het natuurlijk geen recht aan ieder kind en diens ouders voor wie het echt een probleem is met grote gevolgen voor het hele gezin. Deze kinderen en hun ouders voelen zich vaak in de kou staan. Op school, in de kerk, in de maatschappij. Als De Hoop/Chris zijn we er voor deze kinderen en voor hun ouders. Naast de bestaande hulp die er geboden wordt door derden, is het vaak zo nodig om meer ondersteuning te krijgen. Een bemoediging van iemand die je worsteling begrijpt, een moment om tot rust te komen doordat anderen een middag voor je kind zorgen. Dat is de verantwoordelijkheid van de kerk. Dat is omzien naar elkaar, naar weduwen en wezen in hun druk zoals Jakobus schrijft. In plaats van ouders te veroordelen om hun slechte opvoeding, en de kinderen voor hun slechte gedrag, is het onze taak als medebroeders en -zusters om er voor ze te zijn. Dat is wat wij proberen uit te dragen in onze visie, in onze spreekbeurten en de cursussen die we geven. Probleemkinderen bestaan niet, wel kinderen met een probleem!
Bidt u mee voor deze kinderen en hun ouders?

Chris Nieuwsbrief oktober 2006 - nummer 10 - ADHD