Vergeving

In onze tijd van het opkomen voor onze rechten en sterk zijn, is vergeving nu niet direct iets waar veel mensen in hun leven een belangrijke rol aan toekennen. Toch is vergeving cruciaal in onze omgang met elkaar. Een aantal jaren terug was een protestantse ex-politieman in Noord-Ierland op televisie. Hij vertelde over de vele collega’s die in de loop van de jaren vermoord waren door de IRA. Bitter sprak hij: "Als de uitkomst van het vredesproces van mijn vergeving zou afhangen, dan zou ik moeten zeggen: sorry, dat is teveel gevraagd". Een schrijnende opmerking, maar wel een die getuigt van een werkelijkheid waarmee velen worstelen. Toch, niets is zo schadelijk voor menselijke relaties en verhoudingen als de onwil om te vergeven. Het weigeren te vergeven zorgt voor grote ellende in deze wereld, voor het voortduren van onrecht, geweld en haat.

We beseffen allemaal wel dat vergeving nodig is, maar stellen grenzen aan onze vergeving. Dit en dit kan ik wel vergeven, maar dát...! Daaraan gekoppeld zit het denken dat we gerechtigd zijn om iemand anders juist datgene te blijven verwijten, om hem of haar te haten of ons beledigd of misdeeld te voelen. "Hij of zij verdient het niet om vergeving te ontvangen’. In Amerika hebben sommige families van slachtoffers pas rust als de dader de doodstraf heeft ontvangen. Praten over vergeving wordt door hen beschouwd als volslagen belachelijk en een klap in hun gezicht.