Gameverslaving

Dit artikel gaat over "gamen". Dat is iets waar de meeste ouderen onder ons - in ieder geval in hun jeugd - niet mee te maken hebben gehad. "Gamen" was de Engelse vertaling van een spel spelen en dan had je het toch meestal over ‘Mens Erger Je Niet' of ‘Monopoly.'

Tijden veranderen, dat is duidelijk. En het is ook niet altijd slechter of schadelijker dan in het verleden. Maar zoals met alles, bestaat het gevaar van overdrijven. Dat is ook met "gamen" het geval.

Grenzeloos
Het leven in de virtuele wereld brengt risico's met zich mee. Werkelijkheid en schijnwerkelijkheid zijn niet meer van elkaar te onderscheiden. Het virtuele leven wordt soms belangrijker dan het echte leven. De investering in online contacten gaat ten kosten van de contacten met vrienden, familie en echtgeno(o)t(e) in de echte wereld.  In de virtuele wereld zijn geen regels of vastgestelde doelen en morele grenzen vervagen of bestaan niet. Het niet meer weg willen (en kunnen) uit de virtuele wereld is iets waar steeds meer gamers mee te maken hebben.

Verder is de kans groot dat men in de ban raakt van de virtuele wereld (verslaving). Talloze kinderen kunnen geen dag meer zonder hun Gameboy, Nintendo X-box of hoe ze allemaal ook mogen heten. En helaas lijken veel ouders zich daar niet druk (meer) om te maken. Alsof de strijd al verloren is!

Verslaving is echter altijd een kwalijke zaak. Voor dergelijke kinderen betekent het ook dat ze allerlei andere spelvormen niet meer ontwikkelen, veelal binnen zitten en zich in veel gevallen isoleren. Uiteraard zullen er altijd ouders zijn die zeggen dat hun kind samen met een ander kind achter de Gameboy zit.

Los van de ontwikkelingen op psychologisch gebied, is er ook een geestelijke kant aan dit probleem. Verslaafd zijn aan iets trekt je weg van God. Als je iets belangrijker vindt dan God, is dat een afgod. Zo simpel leert de Bijbel ons dat. Dat geldt ook voor kinderen, al moeten volwassenen hen daarin helpen en voorleven. Want als wij andere dingen belangrijker vinden dan God, hebben we geen recht van spreken. Laten we daarom toezien op onszelf en onze kinderen helpen om op een verantwoorde manier om te gaan met nieuwe ontwikkelingen in sport en spel.