"Ik ben vrij!"

Wilfred is 38 jaar en groeide op in een Moluks gezin. Ruim achttien jaar lang heeft hij drugs en alcohol gebruikt. Inmiddels leeft hij drugsvrij én heeft hij één groot verlangen: mensen vertellen over de Here Jezus en Hem dienen.

Als Wilfred zeventien jaar is, gebruikt hij voor de eerste keer cocaïne. Daarvoor rookte hij al en dronk hij alcohol. "Ik ging in die tijd veel uit en ik werkte als portier bij een discotheek. Daar gebruikte ik voor de eerste keer cocaïne. Ik was moe en ik voelde me ongelukkig. Het gaf mij een kick om te experimenteren met allerlei middelen."

Zijn familie weet niet dat Wilfred drugs gebruikt, totdat hij in de problemen komt. "Op een gegeven moment ben ik drugs gaan dealen, waardoor ik in het criminele circuit terecht kwam. Door het drugsgebruik zag ik er slecht uit. En ik verloor mijn baan. Ik meldde me namelijk vaak ziek, omdat ik 's nachts veel werkte en gebruikte. Ook dronk ik in die tijd veel alcohol én kreeg ik een longaandoening waardoor ik in het ziekenhuis terecht kwam. Ik was toen 21 jaar. Mijn ouders zijn er toen achter gekomen dat ik drugs gebruikte. Ze reageerden heel heftig. Ik heb ze echt pijn gedaan. Ze hadden het nooit van mij verwacht, want ik was de jongste thuis en leek alles te hebben wat ik me maar kon wensen."

Wilfred blijft drie maanden in het ziekenhuis. Daarna zoekt hij hulp in een Molukse kliniek. "Ik heb het programma doorlopen. Daarna was ik drugsvrij. Maar toen ik uit de kliniek kwam, viel ik meteen weer terug in mijn oude gedrag. Het afkicken had ik niet voor mezelf gedaan, maar voor mijn familie. Natuurlijk zag ik wel de negatieve effecten van de drugs! Mijn gezondheid was slecht, ik had geen structuur, mijn financiën waren beroerd en ik kwam in aanraking met justitie. Maar ik voelde me óók goed door de drugs. Het was heel dubbel."

In 2003 verloor ik mijn vriendin. Op een avond kwam ik thuis met wat cocaïne. Mijn vriendin gebruikte nooit en ze had geen ziekte, maar die avond lag ze op bed en ze zag er niet goed uit. Toch werd ik die avond stoned. De volgende morgen was mijn vriendin er nog slechter aan toe. Ze zei: ‘Wilfred, ik houd van je, maar ik ga dood' en daarna viel ze. Ik heb haar nog geprobeerd te reanimeren en hoewel ik gezocht werd door de politie, belde ik hen én de ambulance op. Ik was in paniek en wanhopig!

Mijn vriendin werd naar het ziekenhuis gebracht, waar ze later overleed. Ik werd naar de gevangenis gebracht en ik mocht niet bij haar uitvaartdienst zijn." Later, in 2005, maakt Wilfred nogmaals mee dat er iemand voor zijn ogen overlijdt. Dit keer is het zijn moeder.

In de gevangenis gebeurt er iets bijzonders met Wilfred. "Ik werd in de isoleercel gezet en ik koos als leesmateriaal het boekje ‘Ik zal nooit meer huilen' van Nicky Cruz. Na het lezen van dit boekje is mijn leven veranderd. De volgende dag mocht ik luchten en toen zag ik een witte duif. Op dat moment heb ik gebeden en gevraagd of de Here Jezus mijn verdriet weg wilde nemen en of Hij de leegte die ik altijd heb gevoeld, wilde vullen. Ik stopte per direct met het gebruiken van drugs en ik heb zelfs nooit meer een sigaret aangeraakt. Nicky Cruz heb ik trouwens in 2007 persoonlijk mogen ontmoeten."

Tijdens zijn detentieperiode komt Wilfred bij De Hoop. "Hier leerde ik om mensen toe te laten in mijn leven. Ik vond dat moeilijk, want ik was heel trots. En als Molukker moest ik eigenlijk ook niets van Hollanders hebben. Maar ik wist dat ik hulp moest krijgen om weer een toekomst te hebben." Wilfred blijft ongeveer veertien maanden bij De Hoop. "Toen ik wegging, ben ik weer in de gevangenis terecht gekomen vanwege een oude straf. In de gevangenis kwam er een broeder van Victory Outreach langs, een kerk die ook verslaafden, bendeleden en prostituees opvangt. Hij nodigde mij uit om bij hen te komen en na mijn detentie ben ik daar inderdaad naar toegegaan én daar gebleven. Inmiddels woon en werk ik al twee jaar bij Victory Outreach Rotterdam."

Wilfred is de Here Jezus dankbaar voor wat Hij in zijn leven heeft gedaan. Ook is hij zijn voorgangers Pastor Jerry en zijn vrouw Xannelou Mendeszoon dankbaar. "Ik ben vrij! Ik werk nu fulltime in de gemeente en ik mag getuigen van hoe goed en groot Hij is! Waar het hart vol van is, loopt de mond van over, toch? Wat ik zo bijzonder vind, is dat ik nu mensen mag helpen die in eenzelfde situatie zitten als waarin ik heb gezeten. Ik mag hen bemoedigen en vertellen dat ze kostbaar en bijzonder zijn in Gods ogen. De Here God heeft een hoopvolle toekomst voor ieder mens. Er is áltijd hulp mogelijk... er is áltijd hoop!"

Verantwoording
Interviews met (ex)cliënten van De Hoop en hun familieleden, zoals hier gepubliceerd, vormen de neerslag van een met hen gevoerd gesprek. De tekst van het artikel wordt altijd voor publicatie door de geïnterviewde(n) geaccordeerd. De Hoop realiseert zich dat de tekst de visie en de belevingswereld van de geïnterviewde(n) weergeeft en dat andere belanghebbenden een andere visie kunnen hebben.