De internetverslaving van Kirsten
Kirsten is 35 jaar. Als dit interview wordt afgenomen, is ze achttien maanden bij De Hoop. De eerste zeventien maanden woont zij op het centrum voor maatschappelijke opvang De Jordaan. "Het is hier echt goed voor mij geweest. Ik ben blij dat ik op dit centrum terecht ben gekomen." Nu woont ze op De Brug, begeleid wonen. Ze heeft haar eigen woonruimte en runt haar eigen huishouding maar wel op het terrein van De Hoop.
Kirsten is moeder van drie kinderen. Als ze het over hen heeft, verschijnt er een grote glimlach op haar gezicht. "Ik ben ontzettend trots op mijn kinderen. Ze zijn vijftien, twaalf en drie jaar oud. Ik heb
echt alles voor hen over. Ik kan nu niet voor hen zorgen maar ik heb wel elke week contact met hen. Ik bel ze en we schrijven elkaar. Dat vind ik geweldig. Ik houd erg veel van hen." Het vertellen van haar verhaal valt Kirsten niet gemakkelijk en veel dingen vertelt ze liever niet. Ze is emotioneel. "Ik ben hier omdat ik verslaafd was aan het internet. Mensen snappen niet dat dit kan, dat het heel erg is. Ik had al zoveel nare dingen meegemaakt in mijn leven. En nu leed mijn gezin ook nog eens onder mijn verslaving. Dat is moeilijk voor mij, ik heb er zo'n spijt van. Mensen denken dat internetverslaving inhoudt dat je verslaafd bent aan pornografische sites. Maar dat is niet zo! Tenminste, bij mij was dat niet zo... het kan ook anders. En ik wil graag dat mensen dat weten."
Het internetten begint bij Kirsten heel onschuldig. "Ik was fan van de popgroep UB40 en ik zat regelmatig op het forum van deze site. Zo kreeg ik contact met allerlei mensen uit diverse landen. Dat fascineerde me." Wanneer ze uit haar werk komt, neemt ze haar kinderen regelmatig mee naar de bibliotheek om achter het internet te kunnen. De dag dat ze thuis haar eigen computer met internetverbinding krijgt, staat in haar geheugen gegrift. "Ik was er ontzettend blij mee. Dit was zó makkelijk. Nu hoefde ik de deur niet meer uit om contact te hebben met mensen." Het internetgebruik van Kirsten loopt uit de hand. "Ik zat elke dag urenlang achter de computer. Ik speelde heel veel spelletjes, bijvoorbeeld op een site. Daarnaast zat ik heel vaak in de chatroom van de UB40-site. Ik verwaarloosde mijn gezin. Ik móest internetten. Voor mij was het internet het contact met de buitenwereld. Ik had vriendinnen gevonden en voelde me vrij omdat ik contact had met mensen uit de hele wereld." Toch komt er een moment dat Kirsten weet dat het zo niet verder
kan gaan. "Daarom belde ik met De Hoop. Hierin zie ik ook echt de hand van God. Het is allemaal zo snel gegaan. Ik kon heel snel terecht op De Jordaan (red.: het project voor maatschappelijke opvang en begeleiding) en dat is mijn redding geweest. Ik was diep ongelukkig. Nu weet ik dat ik er mag zijn en dat ik geen computer nodig heb om contact te leggen met mensen. Ik heb op 27 april 2004 mijn hart aan God gegeven. De Bijbel ligt sindsdien onder mijn kussen. Ik ben zo blij
dat ik opnieuw mag beginnen."
|
info / bestellen