Voor cliënten van De Hoop is het leven in een woongroep soms bést moeilijk. Voor cliënten die met hun kind(eren) naar De Hoop komen, zorgt het groepsleven voor nog meer uitdagingen. Eén van hen is Twizza (35). Zij kwam samen met haar zoontjes Ismael (5) en Joshua (1) naar De Hoop.
Twizza glimlacht breed bij de vraag hoe het met haar zoontjes gaat in haar woongroep. "De mannen op de groep vinden het fantastisch. Ze worden kleine jongens als ze bij mijn jongens zijn. Ze verwennen ze en houden echt van ze. Sommige van de ‘zware jongens' zeggen: "Als Ismael er is, moet ik extra opletten op wat ik zeg en doe". Hij is zonder dat hij het weet dus een goede invloed op de mannen in de groep. Zij willen met de kinderen erbij geen zooitje laten zien."
Stress Twizza zelf vindt het intensief om samen met haar kinderen in een groep te leven. "Als ze wakker zijn, ben ik altijd heel alert. Ismael loopt door het hele huis rond. Joshua moet ik overal naar toedragen omdat hij nog niet loopt. Als hij huilt, hoort de hele groep het door de babyfoon. Dan voel ik stress en dat is voor mij een risicofactor om terug te vallen in drugsgebruik. Gelukkig leer ik hier bij De Hoop veel over het omgaan met stress."
Ontplooiing Twizza ziet ook voordelen voor haar kinderen wat betreft het groepsleven. "Ik merk dat Ismael zich ontplooit doordat er zoveel mensen om hem heen zijn." Ismael bezoekt overdag een evangelische basisschool in Dordrecht en wordt na schooltijd opgevangen door Bambino, het kinderdagverblijf en de buitenschoolse opvang van De Hoop. "Daar ben ik héél blij mee. Een christelijke omgeving maakt zoveel verschil. Alleen al om die reden zou ik graag in Dordrecht blijven."
Andere jeugd Wat Twizza het liefst wil, is dat haar kinderen een andere jeugd krijgen dan zij heeft gehad. Haar vader smokkelde drugs en overleed toen zij vijftien jaar was aan een overdosis. "Mijn moeder heeft heel erg haar best gedaan voor mij," vertelt Twizza. "Maar zij en mijn oma werkten de hele dag. Zodoende was er weinig tijd voor mij en voelde ik me steeds eenzamer." Om de leegte op te vullen, begint Twizza als ze nog maar dertien jaar is met het drinken van alcohol. "Ik weet nog dat ik op Aruba een keer zo dronken was dat ik niets meer kon. Mensen sleepten me over het witte zand. Je kon een heel spoor zien."
Drugs Als ze zestien jaar is, begint Twizza met blowen. Later begint ze ook cocaïne te gebruiken. Het gaat van kwaad tot erger. Ze raakt haar huis kwijt en wordt agressief. "Ik had twee gezichten. Ik kon heel aardig zijn, waardoor ik overal kon overnachten. Maar als ik je niet mocht, was ik your worst nightmare. Je moest dan echt voor me oppassen. Ik sloeg mensen in elkaar en liep met wapens rond. Ik kwam in de slechtste buurten van Amsterdam en Rotterdam, terwijl ik nu al bang ben als ik in Dordrecht 's avonds in het donker over straat moet!"
Verandering Twizza gelooft dat ze uiteindelijk veranderd is door het gebed van haar moeder, die door alles heen voor haar blijft bidden. Ook de zwangerschap van Ismael veranderde veel. "Zodra ik hoorde dat ik zwanger was, ben ik gestopt met drugs. Zowel bij hem als later bij Joshua raadden de artsen me op medische gronden een abortus aan, maar ze zijn allebei gezond geboren. En ik zal hen opvoeden tot mannen Gods." Enkele maanden na de geboorte van Joshua had Twizza na vijf en een half jaar een terugval. Dat deed haar besluiten om naar De Hoop te komen. "Ik geloof dat de Here God bezig is om het onkruid in mijn leven weg te halen, zodat ik sterk zal worden en vrucht kan dragen. Ik wil mijn eenzaamheid niet meer opvullen met de verkeerde dingen, zoals drugs."
Hulp nodig? Neemt u contact op met de afdeling Informatie en Planning van De Hoop voor de mogelijkheden: (078) 6 111 222 of klik hier voor het hulpaanbod.
Kinderen van verslaafde ouders Steun dit project van De Hoop! Kijk hier voor meer informatie of beluister onze radiocommercial.
info / bestellen