"Bonbons waren mijn beste vrienden"

December is een maand van gezelligheid en samenzijn. Toch zijn er veel mensen die zich juist dán eenzamer dan ooit voelen. Soms leidt eenzaamheid zelfs tot verslaving. Dat geldt voor Els van Weijen (36), die momenteel te gast is bij De Hoop. Zij strijdt niet alleen tegen haar eetverslaving, maar ook tegen het gevoel alleen te zijn.

"Ik ben op 16 mei 2008 opgenomen in De Hoop, met een eetverslaving. Als je eenmaal een verslaving begint te bestrijden, ga je nadenken over hoe die verslaving ontstaan is. Zoals zo vaak het geval is, denk ik dat ik het allemaal begonnen is in mijn jeugd. Mijn vader was alcoholist, een onvoorspelbare man die op de meest onverwachte momenten in woede kon uitbarsten. Ik was een onzeker meisje en wat hij tegen mij zei in zijn woede deed me nog meer twijfelen aan mijzelf. De veiligste plek was mijn eigen kamer. Ook nadat mijn ouders gescheiden waren, trok ik me daar vaak terug. Ik las er boeken die me meevoerden naar andere werelden. Als tiener ontdekte ik hoe heerlijk het was om tijdens het lezen chocolade te eten. Bonbons werden mijn vrienden.

Falen
Ik ging studeren en merkte toen dat ik het moeilijk vond om op een ‘gewone' manier met mensen om te gaan. De andere vrouwen in mijn studentenhuis accepteerden mij niet. Toen begon ik te merken wat eenzaamheid was. Er waren altijd mensen om mij heen, maar ik voelde mij alleen, uitgestoten. Toen ik was afgestudeerd, dacht ik dat alles zou veranderen. Ik ging aan het werk, maar iedere baan die ik had eindigde in falen. Ik werd steeds meer onzeker over wat ik kon. Uiteindelijk belandde ik werkeloos thuis. Geen baan, weinig vrienden... Soms zag ik de hele week niemand. Ik was alleen in een donkere eenkamerwoning. Alleen mijn ‘vriend' was er nog: voedsel. Ik had geen enkele rem meer en werd steeds zwaarder: honderd kilo - honderdtwintig - steeds verder. Ik vond mijn uiterlijk en mijn bestaan vreselijk en bedacht hoe heerlijk het zou zijn als ik niet meer hoefde te leven. Ik begon plannen te maken om zelfmoord te plegen.

‘Akkoordje'
In de tijd dat mijn plannen om zelfmoord te plegen concreter werden, ging ik ook meer aan de Here God denken. Ik was geen christen, maar was er wel van overtuigd dat er ‘iets' was tussen hemel en aarde. Uiteindelijk gooide ik het op een ‘akkoordje' met de Here God. Ik had als oud-ambtenaar een wachtgelduitkering. Deze liep bijna af. Ik weigerde een andere uitkering aan te moeten vragen en zei tegen Hem dat Hij maar iets moest regelen. Zo niet, dan zou ik zelfmoord plegen. Het wonder gebeurde: op de dag dat mijn wachtgelduitkering zou stoppen, werd hij ‘gewoon' uitgekeerd. Ik wist dat ik de Here God daarvoor moest danken. Dat deed ik echter niet. Ik negeerde Hem.

Veranderingen
In diezelfde tijd kreeg ik een nieuwe buurvrouw, die al snel een vriendin werd. Iedere dag waren we bij elkaar. Opeens was ik niet eenzaam meer. En toen... stopte mijn uitkering alsnog. Ik werd ‘doodsbang': ik wilde helemaal niet meer dood. Ik beleefde enkele nachtmerrieachtige weken waarin ik een oplossing probeerde te zoeken. Op een nacht, toen ik weer eens niet kon slapen, zag ik een film over Jezus. Zijn liefdevolle ogen deden mij huilen: ik wist dat Hij om mij gaf. Ik keek omhoog en vroeg of Hij me wilde helpen. Onmiddellijk werd ik rustig. Die nacht sliep ik voor het eerst ongestoord. In de maanden daarna pakte ik mijn problemen aan. Ik liep op wolken door mijn ontmoeting met de Here Jezus. Ik begon de Bijbel te lezen en vond een gemeente, waardoor ik nieuwe mensen leerde kennen. Mijn eenzaamheid leek opgelost te zijn.

Afvallen
Al die tijd had ik geen partner. Hoe meer ik daarnaar begon te verlangen, hoe eenzamer ik weer werd. Ik besloot mijn gewicht aan te pakken. Binnen een jaar viel ik meer dan negentig kilo af. Het veranderde echter niets: ik bleef alleen. Ik kreeg last van depressies en werd weer dikker. Het leek of het vet mijn geloof wegduwde: ik begon eraan te twijfelen dat de Here God een liefdevolle vader voor mij was. Alles wat Hij voor mij had gedaan leek opeens toeval.

Naar De Hoop
Om eindelijk mijn eetstoornis op te lossen én om mijn geloof in de Almachtige te hervinden nam ik met veel tegenzin het besluit om naar De Hoop te gaan. Ik voelde me na de eerste moeilijke dagen al snel op mijn gemak. De gasten en begeleiders accepteren mij zoals ik ben: ondanks mijn overgewicht hoor ik erbij. In De Hoop leer ik dat ik samen met de Here God veel sterker ben dan ik altijd dacht, en leer ik ook dat Hij altijd bij mij is, ook als het niet goed gaat met mijn leven. Ik heb weer hoop gekregen - ik geloof weer dat ik een toekomst heb."

De Hoop helpt!
Bent u aangesproken door het verhaal van Els- Heeft u zelf hulp nodig- klik hier voor ons hulpaanbod. U kunt ook telefonisch contact met ons opnemen via (078) 6 111 111.

Verantwoording
Interviews met (ex)cliënten van De Hoop en hun familieleden, zoals hier gepubliceerd, vormen de neerslag van een met hen gevoerd gesprek. De tekst van het artikel wordt altijd voor publicatie door de geïnterviewde(n) geaccordeerd. De Hoop realiseert zich dat de tekst de visie en de belevingswereld van de geïnterviewde(n) weergeeft en dat andere belanghebbenden een andere visie kunnen hebben.