Michel: van dubbelleven naar leven met God

Michel (32) groeit op in een gelovig gezin in Enschede, maar, zo vertelt hij, "ik voelde altijd de spanning van dingen die niet mochten. Ik leidde een dubbelleven. Op zondag zat ik in de kerk, maar doordeweeks wilde ik de geziene jongen zijn. Ik leefde met God, maar als het puntje bij paaltje kwam, hield ik afstand, van God, maar ook van mijn ouders en andere relaties." Pas na jaren vol van drankmisbruik, verandert dat.

Michel begint op zijn dertiende met drinken. "Op een kamp kreeg ik mijn eerste biertje. Toen had ik gelijk zoiets van: hé, ik kom tot rust. Daarna ontdekte ik de sterke drank. Thuis op mijn kamertje zat ik in 't geniep te drinken." Michel bezoekt veel feestjes en leidt een losbandig leven. "Toen ik 21 was lukte het dubbelleven niet meer. Ik ben uit de kerk gestapt. Iedere dag zat ik in de kroeg. Alleen het werken hield ik nog vol. Maar na mijn werk ging ik gelijk weer drinken."

Eerste opname
De situatie wordt steeds slechter. Michel wordt er wanhopig van. "Ik wilde een eind aan mijn leven maken. Toen ben ik opgenomen in een instelling." Ook daar gaat het echter al snel mis. Michel mag ieder weekend naar huis. Na een paar maanden begint hij in die weekenden weer te drinken. Als hij een eigen flat krijgt neemt hij op een nacht teveel medicatie. "Ik werd ter observatie opgenomen in het ziekenhuis. Daar hoorde ik mijn ouders op de gang praten. Mijn moeder vroeg: ‘wat moeten we nou met hem?' Die onmacht van mijn ouders is me altijd bijgebleven."

Stichting Nieuw Leven
Michel gaat verder met zijn behandeling en is de laatste maand van zijn behandeling clean. Dan leest hij een vacature voor vrijwilliger bij de crisistelefoon van Stichting Nieuw Leven (inmiddels Terwille, een instelling voor verslavingszorg, verbonden aan Concern De Hoop). Dat lijkt Michel wel wat: het is een christelijke instelling en heeft met verslaving te maken. Door zijn achtergrond en zijn opleiding Sociaal Pedagogisch Werk denkt hij in aanmerking te komen. "Ik ging op gesprek met zo'n houding van: ik ben jullie man. De vrouw met wie ik sprak bleef echter hameren op de vraag of ik een relatie met God had. Ik werd er nijdig van en moest wel toegeven dat ik die niet had."

De Hoop
Bij het tweede gesprek krijgt Michel het voorstel om ambulante gesprekken te gaan volgen bij Stichting Nieuw Leven. Zijn situatie lijkt normaler te worden en hij denkt dat hij zelf zijn leven wel weer aankan. Hij verbreekt het contact met Stichting Nieuw Leven. Kort daarna heeft hij een terugval en raakt hij zijn baan kwijt. Binnen enkele weken is hij terug bij af. Hij gaat terug naar Stichting Nieuw Leven, die hem op de wachtlijst voor De Hoop zetten. Michel begint op 21 december 2007 aan zijn behandeling. "De eerste zondag, in de kerk, ging ik naar voren en heb ik beleden wat ik allemaal heb gedaan. Ik gaf mijn leven terug aan God."

‘Jezelf vergeven'
Hierna ging alles niet zomaar van een leien dakje. Michel bleef worstelen met zijn verslaving en zijn relatie met God. Hij heeft de indruk dat hij zich niet helemaal kan overgeven aan God. Met zijn persoonlijke begeleider heeft hij er vele gesprekken over, maar ze komen er niet uit. Totdat Michel met De Hoop op werkweek gaat naar Zwitserland. "Ik zat daar in de kerk toen mijn begeleider mij een briefje in handen drukte. Er stond op: ‘Misschien moet je jezelf vergeven?' Dat was het. Ik had altijd gedacht dat ik het niet goed deed, dat ik faalde. Ik ben naar voren gegaan en heb gezegd: ‘Heer, ik wil mezelf vergeven.' Toen voelde ik bevrijding." Michel zegt dat daarna niet opeens alles anders was. "Ik ben nog steeds trots en eigenwijs; ik moet steeds opnieuw op mijn knieën om dat te belijden. Ik moet radicaal zijn om rein voor God te kunnen leven."

Toekomst
Michels toekomst ziet er hoopvol uit. Hij is blij met het herstelde contact met zijn familie, die hij nu weer regelmatig ziet. Momenteel werkt hij bij De Hoop Houtbewerking, maar hij maakt plannen om bij Krusada te gaan werken, de verslavingszorg op Bonaire. "Ik ben dankbaar dat God me gezien heeft en me uit de put getrokken heeft. Nu weet ik dat Hij er altijd al was. Toen ik in mijn flat dronken op de bank lag, zat Hij op de andere bank. Hij heeft me nooit alleen gelaten. Dat ontroert me."