Erwin: "Ik hoop dat kinderen niet zo'n leven krijgen als ik"

Erwin (33) kwam terecht in een leven vol drank en drugs toen hij op vijftienjarige leeftijd van school ging. Tegenwoordig is hij echter weer vaak op scholen te vinden, waar hij kinderen en jongeren vertelt over de gevaren van alcohol en verdovende middelen. "Ik vertel mijn levensverhaal, in de hoop dat die kinderen niet zo'n leven krijgen als ik. Mijn leven was geen leven."

Erwin komt uit het Westland, waar hij opgroeide in een liefhebbend gezin. Met zijn ouders en zus heeft hij nog steeds een goed contact. Omdat hij moeilijk kon leren ging hij, toen hij nog maar vijftien jaar oud was, bij een baas aan de slag. Deze man was alcoholist. "Ik ging ook drinken en ik kreeg verkeerde vrienden," vertelt Erwin. "House en gabber (dans- en levensstijlen waarbij veel drugs worden gebruikt - red.) waren toen net in opkomst. Ik deed daaraan mee. Het ging van kwaad tot erger." Voor Erwin het weet, is hij verslaafd. "Voornamelijk aan cocaïne, maar ik gebruikte eigenlijk alles." Als hij negentien is, wordt Erwin voor het eerst opgenomen in een kliniek.

Gevangenis
Door de jaren heen gaat Erwin van kliniek naar kliniek. Niets helpt. In 2004 weegt hij nog maar 49 kilo en is hij suïcidaal. Zijn ouders grijpen in en brengen hem naar een christelijke gemeente die ook verslaafden helpt. Daar komt Erwin tot bekering. Toch is hij nog niet verslavingsvrij. Er volgen meer klinieken en uiteindelijk komt Erwin in de gevangenis terecht. "Daar heb ik dertien maanden gezeten. Toen ik eruit kwam ben ik gaan nadenken. In de tussentijd had mijn zus een baby gekregen. Ik wilde niet dat mijn neefje later zou moeten zeggen dat zijn oom in een kliniek zit."

Zwitserland
Op 15 mei 2008 wordt Erwin opgenomen bij De Hoop. "Daar heb ik mezelf en de Here Jezus echt leren kennen," vertelt hij. "Mijn karakter begon te veranderen, maar de echte verandering kwam tijdens de werkweek van De Hoop in Zwitserland*. Ik brak daar mijn been. Ik heb tien dagen in een Zwitsers ziekenhuis gelegen waar ik niemand kon verstaan. Ik ben er ook drie keer geopereerd. Op een gegeven moment zeiden ze dat als er nu een ontsteking bij kwam mijn been afgezet moest worden. Toen ben ik gaan nadenken. Ik had zoveel pijn. En dat ging alleen maar om mijn been! Moet je nagaan hoeveel de Here Jezus heeft geleden." Erwin vindt dat hij na deze ervaring rustiger en oplettender is geworden. "Daarvoor was ik veel wilder. Ik dacht overal veel te gemakkelijk over."

Nuttig
Erwin gaat na de operaties door een langdurig genezingsproces van zeven maanden. In die tijd blijft hij niet stil zitten. Regelmatig gaat hij mee met een preventiemedewerker van De Hoop om voorlichting te geven, meestal op scholen, maar soms ook in kerken. "Ik heb heel Nederland gezien," lacht hij. Erwin vindt de voorlichtingen die De Hoop geeft heel nuttig. "De meeste kinderen zijn elf, twaalf jaar oud. Ze gaan bijna naar een andere school, waar ze vaak meer kans lopen met drugs in aanraking te komen. Door de voorlichting leren ze wat de gevaren zijn. Zelf leer ik er ook veel van. Ik praat over mezelf en krijg vragen. Dat is best confronterend. Het is goed voor mij."

Onverwacht
Soms heeft zijn verhaal ook onverwachte gevolgen. Erwin vertelt: "Ik sprak ooit eens voor een klein groepje van maar zeven meisjes. Een van die meisjes begon opeens te huilen. Allebei haar ouders waren alcoholist. Haar vader had inmiddels de ziekte van Korsakov (een blijvende geheugenstoornis ten gevolge van overmatig alcoholgebruik - red.) en herkende haar niet meer. Dit was de eerste keer dat ze, behalve aan één goede vriendin, anderen er over durfde te vertellen."

Geloof
Erwin is blij dat hij zoveel voorlichtingen heeft kunnen geven en veel mensen heeft kunnen waarschuwen. "Het is een kans om wat terug te doen." Het geeft hem ook de mogelijkheid om zijn geloof uit te dragen. Hij vertelt: "Of ik nu spreek op christelijke of op openbare scholen, ik vertel altijd hoe ik tot geloof ben gekomen." Erwin is inmiddels bezig zijn behandeling af te ronden en is druk op zoek naar een baan.

* De Hoop ggz organiseert twee keer per jaar een werkweek naar Zwitserland voor haar cliënten. Tijdens de werkweek is er ruimte voor geestelijke groei, het zoeken en aanbidden van de Here God én voor een stuk ontspanning. Veel deelnemers hebben mogen ervaren dat God zich op bijzondere wijze kenbaar maakt tijdens deze week, wat veel bij hen losmaakt.