Een hoopvolle toekomst voor Monique

Vijftien jaar lang was Monique (46) verslaafd. Na ettelijke afkickpogingen, waarvan zes keer bij De Hoop, lukt het haar in 1994 bij De Hoop haar verslaving definitief de rug toe te keren. Wie had toen kunnen denken dat zij nu, zestien jaar later, in Portugal haar eigen opvangproject voor Nederlandse jongeren met problemen zou leiden? Ze knapte hiervoor met haar man een vervallen boerderij op in een pittoresk dorpje in Midden-Portugal.

"Hier maken we drie kamers voor de jongeren die we opvangen", vertelt Monique in een kale ruimte, waar de verhuisdozen nog hoog opgestapeld staan. We lopen door naar een dor, rotsachtig stuk grond buiten, waar ze met glinsterende ogen vervolgt: "Kijk, hier komt een sinaasappelboom. En daar staat straks de stal voor de ezels." Als ze mijn verwonderde blik ziet, vervolgt ze: "Ja, ik snap dat je het je niet kunt voorstellen. Maar ik zie het al helemaal voor me." In de gaarde met olijfbomen komt een kleine hond aanrennen, met een vier meter lange tak in zijn bek. "Ze zeggen toch altijd dat honden op hun baasje gaan lijken", lacht Monique.

Monique groeit op in Rotterdam, in een warm gezin. Op het lyceum kan ze niet aarden tussen haar hautaine klasgenoten en gaat ze steeds meer om met het gajes van de buurt. Met hen begint Monique, dertien jaar oud, te blowen. Ze krijgt een vriend, met wie ze jarenlang haar verslaving zal voortzetten. In haar examenjaar begint Monique te experimenteren met harddrugs. Al snel beseft ze dat ze verslaafd is. De jaren erna staan in het teken van afkicken, terugvallen, afkicken en weer terugvallen.

Op een dag zijn haar vriend en zij zo wanhopig dat ze een zelfmoordpoging doen. Die mislukt. "Ik was boos; ik mócht blijkbaar niet eens dood. Van een vriendin die christen was geworden, kreeg ik een Bijbel. Ik ben helemaal niet christelijk opgevoed, maar ik leefde wel altijd met de vraag: Waarom ben ik hier op aarde?" Juist in deze tijd ontdekt Monique dat ze zwanger is. "Iedereen vond dat ik abortus moest plegen. Maar ik dacht: ‘Dit is geen toeval. Er is een God.' Het was een bizarre tijd. Ik gebruikte volop en las voortdurend de Bijbel. Toen Natasja in 1988 werd geboren, waren mijn problemen niet voorbij. Soms was ik een tijdje clean, maar nooit voor lang."

Na diverse afkickpogingen komt Monique in 1989 voor het eerst bij De Hoop. Ze loopt er diverse keren weg. Monique: "Toen ik weer eens wilde weglopen, zei de teamleidster, Annie: ‘Jij gelooft niet in jezelf, maar wij geloven wel in jou. Wil je alsjeblieft op ons geloof hier blijven?'" Annie belooft Monique elke dag met haar te bidden en houdt dit wekenlang vol. Monique: "Soms had ik er helemaal geen zin in en hield ik me gewoon slapend als ze op mijn kamer kwam. Maar zij bleef trouw aan haar belofte. Langzaam maar zeker klom ik weer omhoog uit het diepe dal."

Na haar vertrek bij De Hoop gaat haar leven bepaald niet over rozen. Zo krijgt ze te kampen met ziekte en heeft haar dochter op haar zestiende allerlei problemen. Maar Monique vlucht niet meer in drugs en houdt in alles vast aan haar vertrouwen in God. Monique: "Veel mensen snappen niet dat wij dit onzekere bestaan in Portugal aandurven. Maar het vertrouwen op God is zo in mij verankerd, dat ik me nauwelijks zorgen maak over de toekomst. Ik bouw nog steeds op de Bijbeltekst uit Jeremia 29:11 die ik in De Hoop heb meekregen: ‘Want Ik weet, welke gedachten Ik over u koester, luidt het woord des Heren, gedachten van vrede en niet van onheil, om u een hoopvolle toekomst te geven.' Het ergste wat me kan overkomen, is dat we het financieel niet redden. Dan begin ik gewoon opnieuw; dat heb ik in mijn leven al zo vaak gedaan. Ik heb niets te verliezen en God zorgt voor mij. Ik ben hier gelukkig!"

Wilt u meer lezen over het leven van Monique? In het nieuwe boek ‘Verhalen van Hoop deel 3' staat het verhaal dat is opgetekend toen zij net De Hoop verliet én een uitgebreid recent interview met haar. Wilt u dit boek graag ontvangen? U ontvangt dit boekje gratis bij een gift van 25 euro of meer ter gelegenheid van het jubileum van De Hoop. U kunt uw gift overmaken op giro 38.38.38 van Stichting Vrienden van De Hoop o.v.v. ‘jubileumgift'