Vol vuur of opgebrand?

Wat hebben we het als christenen toch druk. Op zondag nodigen we na de dienst die eenzame broeder uit voor een bakkie troost. 's Avonds volgt de bidstond, op maandagavond een vergadering voor het kinderwerk en op dinsdag gaan we naar koor. Woensdag volgt natuurlijk de gemeentekring en donderdag de zendingsavond. Tussendoor sturen we kaartjes naar de zieken, bidden we voor de nood in de wereld en bemoedigen we mensen die op ons pad komen. Als rechtgeaarde christenen kunnen we toch zeker geen nee verkopen?

Tegelijkertijd kennen we ze allemaal wel: de christenen die eens vol vuur waren, maar later compleet opgebrand en uitgeput raakten. Het maakt dat we ons wat ongemakkelijk gaan voelen. Hoe voorkomen we in vredesnaam dat we op een dag ook gevloerd zijn?

Gods Woord laat zich in niet mis te verstane bewoordingen uit over dit onderwerp. In 1 Corinthiërs 10:13 staat luid en duidelijk: ‘Gij hebt geen bovenmenselijke verzoeking te doorstaan. En God is getrouw, die niet zal gedogen, dat gij boven vermogen verzocht wordt, want Hij zal met de verzoeking ook voor de uitkomst zorgen, zodat gij ertegen bestand zijt.' Dat klinkt toch prachtig; als Hij ons niet boven vermogen zal verzoeken, dan kunnen we blijkbaar alles aan en is ons kunnen toch onbeperkt ? Hier zit echter een flinke adder onder het gras. Er staat dat Hij ons niet boven vermogen zal verzoeken, maar misschien doen anderen of wijzelf dat wél...

De hamvraag is wat ons beweegt bij alles wat we ondernemen. Zoeken we misschien een vorm van waardering? Willen we graag aan andermans verwachtingen voldoen? Of leggen we de lat juist heel hoog voor onszelf? Willen we onze redding ‘verdienen' door ons uitermate in te spannen? Drijft een vorm van wetticisme ons misschien tot onvermoeibare actie? Als we - bewust of onbewust - handelen vanuit deze motieven, dan is het mogelijk dat we simpelweg onszelf overvragen.

Hoe ging Jezus hier mee om? Allereerst hield Hij constant voor ogen wat Gods doel was met Zijn leven, wat tot uiting komt als Hij bidt: ‘Ik heb U verheerlijkt op de aarde door het werk te voleindigen, dat Gij Mij te doen gegeven hebt.' (Johannes 17:4). Jezus liet zich daarbij niet leiden door de grote nood die op Hem afkwam. Ook waren de verwachtingen van mensen die Hem constant onder druk probeerden te zetten niet bepalend voor Zijn reactie. Hij kende Gods wil voor Zijn leven en alles wat Hij deed (of niet deed!) werd bepaald door wat Hij geloofde dat God wilde dat Hij deed. Alhoewel de publieke bediening van Jezus maar drie jaar duurde en er daarna nog steeds vele zieken, ongelovigen en mensen met persoonlijke problemen waren, kon Jezus tot zijn Vader zeggen: "Het werk is misschien nog niet klaar, maar Ikzelf ben wel klaar, omdat Ik gedaan heb wat U me gevraagd hebt om te doen."

Al te vaak maken we ons bezorgd over zaken waarvan God vraagt om die bij Hem te laten (Matteüs 6: 25-34). We nemen taken op ons die niet tot onze verantwoordelijkheid behoren, omdat die niet passen bij onze identiteit en roeping. We vragen daardoor iets anders van onszelf dan God van ons vraagt. We vertrouwen daarmee in feite meer op ons eigen inzicht dan op de almacht van God, terwijl in Spreuken 3:5 staat: ‘Vertrouw op de HERE met uw ganse hart en steun op uw eigen inzicht niet'. Maar wat behoort dan wel tot onze verantwoordelijkheid? Als we trouw in Zijn Woord lezen en voortdurend contact met Hem zoeken in gebed, dan heeft God de ruimte om door Zijn Heilige Geest tot ons hart te spreken. Dan groeit het vertrouwen en gaan we verstaan wat Zijn plannen zijn voor ons , hoe we mogen dienen in Zijn Koninkrijk.

Maar niets menselijks is ons vreemd. Zelfs de grote profeet Elia was op een dag opgebrand. Gods reactie is niet dat Hij Elia aan de kant zet. Integendeel, Hij blijft met bewogenheid naar hem omzien. In 1 Koningen 19 lezen we dat Elia eerst moet eten en slapen, om lichamelijk aan te sterken. Daarna beveelt God hem afstand te nemen van de situatie door er veertig dagen tussenuit te gaan, naar de berg Horeb. Daar ontmoet Elia God en in de intimiteit met Hem ontdekt hij waar het mis is gelopen. Vervolgens krabbelt Elia weer op en geeft God hem andere prioriteiten.

In onze tijd is het nog niet anders. In ons dagelijks leven is een intensieve, intieme omgang met God broodnodig. En ook het herstel van een burn-out is te vinden in een hernieuwd zoeken van Zijn aangezicht.