Eenzaamheid en de Bijbel

De Bijbel zegt op zich vrij weinig over eenzaamheid. Toch is de Bijbel niet onbekend met het verschijnsel en laat het in de levens van bepaalde bijbelse figuren zien dat eenzaamheid in hun leven zeker een rol speelde.

Het begint eigenlijk al bij de Schepping. God schept de mens voor de gemeenschap met Zichzelf. God wil wonen bij de mensen. Als Adam geschapen is, stelt God vast dat het niet goed is dat de mens alleen is. Vervolgens schenkt Hij de - in zekere zin - eenzame, hulpbehoevende Adam, een vrouw: Eva. Naast communicatie (van communis, letterlijk gemeenschap!) met God kan Adam nu ook communicatie hebben met iemand die 'vlees van zijn vlees en gebeente van zijn gebeente' is. Verticale communicatie én horizontale communicatie, gemeenschap met God en gemeenschap met mensen.

Vervreemding
Na de zondeval treedt er evenwel vervreemding op tussen de mens en God én tussen Adam en Eva. Vandaag de dag is dat nog precies zo. David kende eenzaamheid in zijn leven. Hij schrijft in psalm 25:16: "Wend U tot mij, en wees mij genadig, want ik ben eenzaam en ellendig". Als Elia op de vlucht is voor Izebel nadat hij de priesters van Baäl heeft laten doden, is hij eenzaam en gefrustreerd: "Ik heb zeer geijverd voor den Heere, den God der heerscharen; want de kinderen Israëls hebben Uw verbond verlaten, Uw altaren afgebroken en Uw profeten met het zwaard gedood; en ik alleen ben overgebleven, en zij zoeken mijn ziel, om die weg te nemen".

Veel later schrijft Paulus aan het einde van zijn leven (in 2 Timotheus 4 vers 9, 10 en 16): "Doe uw best spoedig tot mij te komen. Want Demas heeft mij uit liefde voor de tegenwoordige wereld verlaten [...] maar allen hebben mij in de steek gelaten." Ook grote Godsmannen kenden dus hun perioden van eenzaamheid. En niet in de laatste plaats: de Heere Jezus weet wat het betekent om van mensen verlaten te zijn en - op het kruis - zelfs verlaten te zijn door God.