Sylvia: "Ik mag oefenen en leren, elke dag weer"

Voor haar depressie volgt Sylvia ambulante behandeling bij De Hoop. "Ik zag het niet meer zitten. Er móest iets gebeuren." Nu heeft Sylvia één keer in de twee weken een gesprek. "Ik mag oefenen en leren, elke dag opnieuw. En ik mag weten dat God met mij meegaat."

Sylvia is 39 jaar en opgegroeid in een gezin met vier broers in Mijdrecht. "Mijn ouders waren katholiek en zo nu en dan gingen we naar de mis. Later gingen we hier niet meer heen en hield ik me niet meer bezig met God en het geloof." Na de basisschool en de mavo stroomt Sylvia door naar de havo. "Op de basisschool werd ik regelmatig gepest. Hierdoor ontwikkelde ik een negatief zelfbeeld. Om dat gevoel te compenseren, ging ik extra mijn best doen op school. Ik was nooit klaar met mijn huiswerk en gunde mezelf nauwelijks vrije tijd. Ik was alleen tevreden als ik een tien haalde voor een proefwerk. Dit ging zo door tot en met de havo. Ik slaagde met glans maar kon het financiële plaatje niet rond krijgen voor de opleiding die ik graag wilde volgen, tolk/vertaler Engels. Dus besloot ik te gaan werken."

Bijbelstudies
In 1984 gaat Sylvia aan de slag als telefoniste/receptioniste in een gemeentehuis. Hier leert ze haar man kennen en vijf jaar later trouwen ze. "Ik werd ziek. Ik bleek ME (chronisch vermoeidheidssyndroom, red.) te hebben. Op mijn werk ging het steeds slechter en uiteindelijk belandde ik in de Ziektewet en daarna in de WAO. In die tijd was ME nog geen erkende ziekte en na twee jaar werd ik uit de WAO gezet. Ik raakte definitief mijn baan kwijt." Sylvia is erg ziek. Alles
is een grote krachtinspanning voor haar. In die tijd komt ze in contact met haar buren. Die blijken christenen te zijn en naar een evangelische gemeente te gaan. "Ik kreeg belangstelling voor het geloof en ging bij de buren bijbelstudies volgen. Mijn man vond dit maar niets en het leverde spanningen op. Daarom besloot ik er mee te stoppen. Ik voelde me alleen."

Bekkeninstabiliteit
In 1993 wordt de zoon van Sylvia geboren. "We hebben er lang over nagedacht of het verstandig zou zijn om aan kinderen te beginnen omdat ik heel zwak ben door mijn ziekte. Na de geboorte waren er dagen dat het heel slecht ging maar over het algemeen ging het redelijk. Vijf jaar later kregen we ook nog een dochter. Na de geboorte kreeg ik te horen dat ik bekkeninstabiliteit heb. Ik kon nauwelijks staan, lopen en zitten en dus ook nauwelijks voor mijn kinderen zorgen. Ik heb zes maanden in de huiskamer op bed gelegen. Gelukkig kreeg ik hulp van familie en vrienden om de boel draaiende te houden." Na een aantal maanden vraagt een kennis aan Sylvia of ze zin heeft om naar een huiskring te gaan van de evangelische gemeente waar ook haar buren lid van zijn. "Ik wilde er dolgraag uit. Ik zat al maanden opgesloten in mijn huis. Ik ging mee en ik was verkocht. De leegte in mij werd gevuld. Ik kon geen genoeg krijgen van de verhalen uit de bijbel en van het zingen. Ik had zoveel vragen. Ik wilde alles weten, alles lezen, naar alles toe. Ja, toen heeft God me echt aangeraakt."

Zware tijd
In februari 2001 wordt Sylvia geopereerd aan haar bekken. De scherpe pijn is hierna verdwenen maar ze wordt niet mobieler. "Ik vond het moeilijk om mijn pijn met het geloof te rijmen. Waar was God?" En hoewel mensen in haar omgeving haar probeerden te bemoedigen, zakte Sylvia weg in een depressie en begon antidepressiva te slikken. Zij en haar man komen er in deze periode achter dat hun zoon een vorm van autisme heeft (PDD NOS, red.) waardoor de spanningen in het huwelijk oplopen. "Door alles wat er was gebeurd, mijn ziekte, mijn zoektocht naar het geloof en de situatie met onze zoon kwamen er spanningen in ons huwelijk. Het was een zware tijd." Als gezin komen ze bij RIAGG terecht. "Na een tijd kwam ik op het punt dat er naar mijn mening te weinig schot zat in de hele situatie. Ik kon mijn vragen over het geloof niet kwijt bij het RIAGG. Via een vriendin ben ik toen in contact gekomen met een pastoraal werkster van een andere evangelische gemeente. Het klikte en we hebben erg veel goede gesprekken gehad. Zij hielp mij om van de antidepressiva af te komen en om mijn zelfvertrouwen terug te krijgen. We hebben deze gesprekken bijna drie jaar lang vol gehouden."

Geliefd
Het lijkt beter te gaan met Sylvia en haar gezin maar in januari 2004 gaat het toch weer mis. "De spanningen van de opvoeding, onze relatie en mijn ziekte veroorzaakten bij mij weer een depressie. Ik sloot me op voor alles en iedereen en raakte geïsoleerd. Ik zag het niet meer zitten. Er móest iets gebeuren. En hoewel ik alleen maar weg wilde vluchten belde ik met De Hoop omdat ik van een gemeentelid positieve verhalen had gehoord. Na een week kon ik terecht voor een intakegesprek en nog geen week later had ik mijn eerste gesprek. Tijdens dit gesprek werd
ik op mijn gemak gesteld, werd er benadrukt dat alles wat ik zei van belang was en dat ik belangrijk was. Wat een openbaring! Ik vond mezelf namelijk helemaal niet belangrijk. Ik vond mezelf niets, voelde me niet geliefd, geen goede moeder, geen goede echtgenote. Ik vond dat ik de liefde van God niet verdiende."

Perfect
Vanaf mei 2004 heeft Sylvia om de week gesprekken. "Wat ik moeilijk vond, was dat ik de bijbel als het Woord van God moest erkennen als waarheid én van hieruit te gaan leven. Ik ben zowel een gevoelsmens als een perfectionist en wil zodoende alles zelf onder controle hebben en houden. Dat was en is soms nog een grote strijd. Maar ik leerde om niet alleen op mijn gevoel te vertrouwen. Gevoel kan verraderlijk zijn. Na een aantal gesprekken kreeg ik door dat ik keuzes moest maken uit geloof, niet vanuit mijn gevoel. Daarbij mocht ik zeker weten dat God met me mee zou gaan en dat Hij van me houdt zoals ik ben. Zijn Woord is als een medicijn voor mijn lichaam. De problemen thuis zijn we aan gaan pakken en het gaat steeds beter. Ik heb een keuze gemaakt voor het geloof en mijn man respecteert deze keuze. Hiernaast leer ik om tijd voor mezelf vrij te maken om tot rust te komen en stille tijd te houden. Sinds kort werk ik als vrijwilligster in een evangelische boekwinkel. Dit is ontzettend leuk om te doen. Ik ben er nog niet maar ik ben God dankbaar voor alles wat Hij om heen geeft. Ik mag weten dat ik niet perfect hoef te zijn in Gods ogen. Ik mag oefenen en leren, elke dag opnieuw."

De Hoop Magazine