“Ik dacht dat ik zo sterk was dat ik niet verslaafd kon raken”

Rocco (48) is nog maar zestien als hij voor het eerst heroïne gebruikt. Er volgt een leven vol verslaving. Nu is hij anderhalf jaar clean. "Ik vind het jammer dat ik zo lang gewacht heb voor ik stopte met mijn verslaving," vertelt hij. "Mijn lichaam is er zwaar door beschadigd. Ik hoop dat door mijn verhaal anderen zich sneller laten behandelen. Als je drugs gebruikt eindig je vroeg of laat in de goot!"

Rocco is veertien als hij gaat roken en komt al snel in aanraking met marihuana. Daarna gaat hij ook heroïne gebruiken. "Ik zag oudere jongens in het clubhuis van mijn buurt die dat ook deden. Dat vond ik wel stoer. Daarnaast was ik gewoon nieuwsgierig."

Kickboxen
Tegelijkertijd houdt Rocco zich bezig met zijn grote passie: kickboxen. Hij is daarin zo goed dat hij zelfs in het buitenland in wedstrijden uitkomt, tot in Thailand aan toe. Zijn vader gaat als coach mee. Voorkomen dat Rocco drugs gebruikt, kan zijn vader echter niet. "Hij zei dat ik steeds een stapje verder ging. Daar heeft hij gelijk in gehad, maar ik luisterde niet." Ook zijn sportcarrière is geen reden om clean te worden. Rocco: "Ik dacht dat ik zo sterk was dat ik niet verslaafd kon raken. Dat heb ik jaren geloofd, totdat ik op een dag geen geld had om iets te kopen. Toen merkte ik hoe ellendig ik me zonder drugs voelde."

Vader
Rocco komt in de criminaliteit terecht om zijn verslaving te bekostigen. Als hij 21 is, wordt hij voor de eerste keer veroordeeld. "Ik werd in Parijs opgepakt met vier kilo heroïne en ging zes jaar de Santé-gevangenis in." Terwijl hij daar zit, overlijdt zijn vader aan zijn zesde hersenbloeding. Rocco: "Vlak voor het weekend dat ik werd opgepakt ging ik nog bij hem op bezoek in het verpleegtehuis waar hij werd verzorgd. Toen ik wegging zei ik: ‘Ik zie je weer na het weekend.' Maar ik heb hem nooit meer gezien. Dat heeft jaren aan me geknaagd."

Zoon
Na de gevangenis pakt Rocco zijn oude leven weer op. "In de gevangenis kon ik geen harddrugs krijgen, maar ik wist al die tijd dat ik daarna opnieuw zou gaan gebruiken. Misschien had het er mee te maken dat ik het verdriet om mijn vader niet wilde voelen." Rocco gaat ook samenwonen met zijn vriendin. Samen krijgen ze een zoon, maar een jaar na de geboorte verlaat hij zijn gezin omdat hij hen niet wil belasten met zijn leven. Omdat hij een straat verder woont ziet hij zijn zoon wel opgroeien.

Coma
Naarmate Rocco langer verslaafd is, krijgt hij steeds meer medische klachten. "Er waren jaren dat ik zeven of acht keer in het ziekenhuis lag vanwege longontsteking. Op een gegeven moment was ik zo ziek, dat mijn ex-vriendin me naar de EHBO bracht. Daar kreeg ik een dubbele klaplong." Rocco wordt gereanimeerd en ligt tien weken in coma. Tijdens zijn coma heeft hij een droom. "Ik zag een lange tafel, met aan de ene kant een foto van mijn zoon en aan de andere kant een blinkende troon. Ik moest kiezen: voor de dood of voor mijn zoon. Toen ik bijkwam uit mijn coma wilde ik stoppen met mijn oude leven."

Dankbaar
Na zijn tijd in het ziekenhuis verblijft Rocco bij het Leger des Heils. Daar komt hij in contact met Egbert Pellenboer, die eerder ook voor De Hoop heeft gewerkt. Egbert vertelt hem over De Hoop en stimuleert hem om zich aan te melden. "Hij bracht mij in zijn eigen tijd en op eigen kosten helemaal vanuit Amsterdam naar Dordrecht voor een intakegesprek. Daar ben ik hem nu nog dankbaar voor. Ik wilde van mijn verslaving af, maar daar had ik hulp bij nodig."

De Hoop
Bij De Hoop heeft Rocco negen weken nodig voordat hij lichamelijk is afgekickt. "Het was een zware tijd, maar de medewerkers bemoedigden en motiveerden mij. Ook vertelden zij mij over God. In het begin keek ik dat allemaal maar aan. Later ging ik toch nadenken over God. Ik probeerde te bidden en mij voor Hem open te stellen."

Werkweek
Na vele jaren ziet Rocco ook het verdriet over zijn vader onder ogen. "Tijdens een werkweek in Zwitserland heb ik samen met mijn begeleider een mooie, rustige plek opgezocht. Daar heb ik het verdriet en de schuldgevoelens naar God toe uitgesproken. Van tevoren kon ik nauwelijks over mijn vader praten, maar nu ben ik in het reine met het verdriet. Ik ga samen met God verder. Ik heb nog wel veel vragen, maar Hij geeft me rust, vreugde en kracht!"