Het ideaalplaatje als de norm

Hebt u soms ook de indruk dat we met z'n allen steeds meer proberen om perfect te lijken? We willen er goed uitzien en een mooie auto en een goede baan hebben om daarmee te kunnen pronken. Ook aan kinderen worden steeds hogere eisen gesteld: ze moeten het goed doen op school en geen reden tot schaamte zijn voor hun ouders. Zodra een kind gedrag vertoont dat afwijkt wordt er ingegrepen. Het ideaalplaatje wordt steeds meer de norm waar kinderen aan moeten voldoen.

In  september 2010 zond Zembla een documentaire uit over hoe snel de diagnose ADHD wordt  gesteld en er medicijnen worden voorgeschreven. Eén van de geïnterviewden was moeder  van  een puberdochter. Ze zei dat haar dochter eindelijk wat minder dwars was nu ze medicijnen slikte. Voor haar was die dwarsheid een symptoom van ADHD, maar is het niet gewoon een ‘symptoom' van de puberteit?

Gezinnen hebben steeds minder kinderen. Het lijkt wel of daardoor de verwachtingen voor een kind juist steeds hoger worden. Het  kind wordt een verlengstuk van het ego van de ouders en moet presteren. Naast prestaties zijn ouders ook erg bezig met de invloed die zij zelf op hun kinderen hebben. Uit een recent onderzoek van het blad ‘J/M voor ouders' bleek dat ouders ervan uitgaan dat die invloed erg groot is: 69% denkt invloed te hebben op de schoolcarrière van het kind, 87% op de psychische gezondheid en 94% op het zelfvertrouwen. Opvallend was dat 72% van de ouders zich zorgen maakte over het gedrag van het kind. In 2007 was dit nog 58%.

Het ziet er dus naar uit dat goed gedrag een steeds belangrijkere  kwestie wordt  voor  ouders. Wat  afwijkt  van de norm wordt raar gevonden. We kunnen ons afvragen of pubers nog de kans krijgen om gewoon puber te zijn. Natuurlijk wil iedereen het beste voor  zijn of haar kind, maar wat is ‘het beste'? Wat de ouder belangrijk vindt, of wat het kind werkelijk nodig heeft?