Jos: “De beloftes van God komen nog iedere dag uit”

De Hoop organiseert ieder jaar een reünie voor voormalige cliënten. Ook is er voor hen een speciale website, http://www.hopealive.nl/, waar ze hun ervaringen kunnen uitwisselen. Jos Rothkrans, zelf oud-cliënt van De Hoop, is één van de drijvende krachten achter HopeAlive. "Ik hoop dat het een bemoediging is voor iedereen die nu nog in behandeling is. Herstel is echt mogelijk!"

Ziek
Als Jos wordt gevraagd wanneer hij naar De Hoop kwam, denkt hij diep na. "Nu moet ik echt even gaan rekenen. Het zal in 1984 of '85 geweest zijn. Ik had genoeg van mijn leven zoals het was. Ik was zó verslaafd. Ik gebruikte vooral heroïne. Op een maandagmorgen stond ik ziek op. Ik stond op het punt om mijn drugs te gaan halen toen ik hoorde dat mijn vader een hartaanval had gehad. Mijn moeder vroeg of ik haar naar Maastricht wilde brengen, naar het ziekenhuis. Eigenlijk wilde ik dat niet, omdat ik zo ziek was, maar ik ging toch. Mijn vader zag er vreselijk uit. Ik dacht dat ik voorgoed afscheid van hem nam. Hij kneep me nog in mijn hand en het leek alsof hij me vroeg om voor de familie te zorgen."

Film
Jos gaat terug naar huis en haalt zijn drugs. "Diezelfde avond zag ik op televisie een programma over De Hoop. Terwijl ik zat te kijken, dacht ik: ‘Dit wil ik ook. Het is over: nu is mijn oude leven voorbij.' Ik heb om een intakegesprek gevraagd en twee dagen daarna kon ik al opgenomen worden. Voordat ik ging heb ik nog veel heroïne gebruikt. De eerste nacht bij De Hoop sliep ik daardoor heel goed, maar de tweede nacht lag ik wakker. Toen ik uiteindelijk in slaap viel had ik een droom. Het was alsof God tegen me zei: ‘Als jij bij Me blijft, zal Ik zorgen dat het leven goed voor je wordt. Dan zullen Mijn beloftes uitkomen'."

Gesloten
De bijzondere droom maakt weinig indruk op Jos. "Op dat moment zei het me niet zoveel. Ik was heel gesloten. Mijn vrienden zeiden altijd dat ze geen hoogte van me kregen. Dat vond ik wel best. Ik ben anderhalf jaar bij De Hoop geweest, maar toen viel ik terug omdat ik nergens over praatte. Ik gedroeg me altijd wel normaal tegen de begeleiders, maar ik mocht ze eigenlijk niet. Vooral Sjaak Monster niet: die keek dwars door me heen. Ik probeerde hem te vermijden." Buiten De Hoop merkt Jos dat hij zijn geslotenheid toch moet loslaten. "Ik ben in een diep gat gevallen. Na vier maanden ben ik teruggekomen. Toen ben ik eerlijk geworden, naar mezelf, maar ook naar God. Ik zei tegen Hem: ‘Ik heb U oneerlijk behandeld. Vanaf nu is mijn hart voor U open. Maakt U het maar schoon.' Ik wilde al mijn problemen op tafel leggen."

Veranderen
Als Jos naar de Brug gaat, de toenmalige afdeling voor begeleid wonen, komt hij begeleider Sjaak weer tegen. "Hij heeft me op de proef gesteld. Ik moest mijn levensverhaal opschrijven om op de Brug toegelaten te worden. Dat lukte me maar niet. Iedere keer stuurde Sjaak het terug en zei hij dat het niet goed genoeg was. Ik kwam op het punt dat ik het liefst wilde weggaan, maar ik wist ook dat ik dat niet meer kon doen. Er gebeurde van alles met me. Alles uit mijn verleden kwam naar boven. Ik moest mijn leven veranderen, maar ik wist niet hoe. Op een gegeven moment besloot ik dat ik Sjaak niet langer kon vermijden. Ik ben naar hem toe gegaan en heb alles besproken. Toen kon ik hem recht aankijken - toen mocht hij door me heenkijken."

HopeAlive
Jos voelt zich, vele jaren na zijn behandeling, nog steeds betrokken bij het werk van De Hoop "Sommige mensen zeggen dat ik mijn tijd bij De Hoop moet vergeten. Dat kan ik niet. De Hoop is een deel van mijn leven. Ik heb er zoveel liefde ontvangen. Ze hebben mij naar God geleid." Door deze betrokkenheid zet Jos zich nu ook in voor HopeAlive, samen met... Sjaak! "Jaren geleden maakten wij al plannen voor een reünie. De ontmoetingen met oud-cliënten zijn geweldig. Je hoort wat ze allemaal doen, hoe ze hebben moeten vechten en hoe goed het leven nu voor ze is. De beloftes van God komen nog iedere dag uit, in mijn leven en in dat van hen. De sfeer bij de reünies is heel bijzonder. We zingen samen en praten met elkaar. We weten van elkaar wat we hebben doorgemaakt. We zijn echt ‘one big family'!"