Lydia (51): "Ik mag een getuige zijn"

Lydia (51) zoekt jarenlang haar eigenwaarde in relaties met mannen. Ze worstelt ook met angsten en alcohol. Tegenwoordig werkt ze op de Jordaan, de afdeling waar ze ooit opgenomen was.
Lydia is als kind onzeker. "Ik had veel last van angsten. Op de een of andere manier wist ik nooit zeker of ik er wel bij hoorde. Mijn ouders en mijn zus waren introvert, maar ik was juist extrovert. Mijn ouders hebben echt hun best gedaan, maar zij konden me niet begrijpen. Ik had altijd het gevoel dat ik iets fout deed. Uiteindelijk ging ik leven op de manier die andere mensen van me verwachtten."
  
Zwanger
Als tiener heeft Lydia een vriendin die zegt dat alle jongens alleen naar haar kijken en niet naar Lydia. Lydia is zo onzeker dat ze dat gelooft, tot ze op een dag op dansles zijn. "We ontmoetten een jongen die mij leuker vond. Dat was voor mij reden genoeg om verliefd op hem te worden. Die zomer gingen we samen op vakantie. Daar gebeurden dingen die niet hoorden. Ik kwam zwanger terug." Terwijl ze nog moed verzamelt om dat aan haar ouders te vertellen, overlijdt haar moeder aan een hersenbloeding. "Op dat moment heb ik God losgelaten. Als kind bad ik best veel, maar toen mijn moeder stierf, besefte ik dat ik God als een soort Sinterklaas had gezien. Deze keer had ik niet gekregen wat ik wilde."
  
Ontrouw
Vanwege haar zwangerschap trouwt Lydia met haar vriend. "Hij was me al snel ontrouw," vertelt ze. "Ik wilde het lang niet zien, tot ik hem op een dag betrapte. Ergens was het een opluchting. Hij was pervers en maakte me nog onzekerder. Toen ik mijn dochter niet bij hem wilde achterlaten, werd hij gewelddadig. Hij heeft me één keer bijna gewurgd. Dat was een nachtmerrie, maar op dat moment voelde ik me heel rustig. Achteraf zie ik dat God erbij is geweest."
  
Drugspand
Er volgt een scheiding. In de jaren daarna is Lydia nog twee keer getrouwd. Tijdens dit laatste huwelijk maakt ze de keuze om als christen te gaan leven.  Lydia heeft nog steeds last van angsten en soms van paniekaanvallen. Daar wordt veel voor gebeden in haar kerkelijke gemeente, maar er verandert niets. "Daardoor ging ik God steeds minder goed begrijpen. Ik liet Hem weer los. Ik begon allerlei dingen te doen waar ik me nu voor schaam. Ik heb heel veel gedronken en ik ben zelfs in een drugspand beland."
  
Jordaan
Lydia zoekt hulp en komt in aanraking met De Hoop. "Daar voelde ik me eigenlijk te goed voor. Ik dacht: ‘Ik ben toch geen junk!' Maar de mensen met wie ik sprak begrepen me zo goed dat ik me heb laten opnemen. Omdat ze zagen dat alcohol niet het echte probleem was, kwam ik op de Jordaan terecht." De Jordaan is de afdeling voor psychosociale hulp. "Daar heb ik geleerd dat ik van waarde ben, maar heb ik ook onder ogen moeten zien dat ik mijn eigenwaarde altijd bij jongens probeerde te halen. Ik heb dat heel lang ontkend. Zolang ik dat deed, kon ik mijn gedrag niet veranderen. Ik ben ook God weer gaan zien. Hij is mijn Trooster. Ik kan alles bij Hem kwijt. Tegenwoordig weet ik dat als het moeilijk is, ik daar weer uitkom, ook al duurt het soms een tijdje."
  
Getuige
Lydia is bezig met omscholing en werkt nu op de afdeling waar ze ooit opgenomen was. "Ik vind het prachtig om de zorg en liefde te bieden die ik zelf ontvangen heb. Het is heerlijk om naar de cliënten uit te dragen dat er hoop is. Ik mag echt een getuige zijn."