Marion (19): "Ik dacht dat de wereld beter af was zonder mij"

Marion is een vrolijke meid van negentien. Ze zit op de Bijbelschool Foundation for Life en vertrekt over een tijdje met haar klas naar Cambodja voor een outreach. Als je haar nu ziet, zou je niet geloven dat ze een paar jaar geleden nog volop alcohol dronk, veel te veel blowde en zichzelf een ‘emotioneel wrak' vond.

Marion is het jongste kind in een gezin met drie oudere zussen. Toen ze nog maar een jaar of zeven was, begon ze te denken dat ze anders was. Ze vertelt: "Mijn zussen waren heel goed op school, ze waren leuk, iedereen vond ze aardig. Ik kreeg er een minderwaardigheidscomplex van. Ik voelde me afgewezen, vooral door mijn vader. Ik had de indruk dat hij wilde dat ik was zoals mijn zussen. Ik wilde dat mijn familie me accepteerde zoals ik was." Marion probeert steeds meer op haar zussen te gaan lijken, maar dat lukt niet. "Ik werd een heel gefrustreerd meisje. Ik loog over alles, ook over God. Mijn zussen waren met Hem bezig, maar ik voelde Zijn aanwezigheid niet, ook al zei ik van wel."

Gefrustreerd
Marion gaat stelen om zich beter te voelen. "Als ik met iets dat ik gestolen had de winkel uitliep, voelde ik echt een kick. Ik kreeg ook vriendjes waarmee ik de wereld ontdekte. Samen met hen ging ik stiekem roken en drinken." Die dingen helpen haar echter niet om zich beter te voelen: Marion wordt steeds depressiever. "Ik heb drie psychologen gehad, maar hun vertelde ik eigenlijk nooit wat er nou echt met me was."

Blowen
Dan krijgt Marion een nieuwe vriend. Helaas blowt hij veel. In de zomervakantie blowt Marion wekenlang met hem mee. Na de vakantie begint ze aan een studie Maatschappelijk Werk en Dienstverlening. "Die studie was heel confronterend. Je hoorde over allerlei problemen en ik dacht steeds: Help, dat heb ik ook!" Het wordt Marion allemaal te veel. Ze gaat steeds meer blowen om de wereld om haar heen te vergeten.

Stelen
Het keerpunt komt voor Marion als ze geld steelt bij het bedrijf waar ze al drie jaar een baantje heeft. "Ik wilde het niet toegeven en ik geloofde mezelf bijna als ik tegen andere mensen zei dat ik niet gestolen had. Maar het bleef mij toch aanklagen. Ik heb het in die tijd uitgemaakt met mijn vriend en ben met mijn studie gestopt. Ik heb anderhalve maand alleen maar geblowd. Ik voelde me zo rot van binnen. Ik dacht dat de wereld beter af was zonder mij."

Slachtoffer
Dan hoort Marion van Challenge Jeugd, waar jongeren met een verslaving zich kunnen laten opnemen. "Eigenlijk wilde ik niet," vertelt ze, "maar het ging echt niet meer. De eerste twee dagen nadat ik werd opgenomen heb ik alleen maar gehuild. De behandeling was heel zwaar. Ik kreeg inzicht in mezelf en mijn leven. Mijn begeleiders lieten me ook zien dat ik mezelf altijd als slachtoffer had bekeken. Er kwam een punt dat ik dacht: En nu ga ik veranderen. Ik heb veel verwerkt uit het verleden en ik heb gesprekken gehad met mijn ouders over wat er is gebeurd en hoe ik me voelde."

God
Door haar behandeling leert Marion ook God echt kennen. "Ik leef nu samen met God. Wat ik ook gedaan heb, Gods plan voor mij is niet veranderd. Ik weet dat ik zijn dochter ben en dat we samen geweldige dingen gaan doen!"