Minke (19): “Ik begreep niet waarom het bij mij steeds mis ging”
Minke (19) ontdekt twee jaar geleden dat ze ADD heeft. Deze concentratiestoornis maakt het haar soms flink lastig. "Daarom vind ik het helemaal niet erg dat ik nu het stempel ADD heb," vertelt ze. "Dan begrijpen mensen tenminste waarom ik tegen bepaalde dingen aanloop. Ik wou dat ik het veel eerder had geweten."
Angsten
"Ik kan geen overzicht houden. Ik heb zoveel gedachten in mijn hoofd dat ze me erg afleiden," legt Minke uit. Ze kan moeilijk haar aandacht ergens bij houden en vindt het erg lastig om te plannen. Ze kwam bij De Hoop omdat ze ook last had van angsten, waardoor ze zelfs niet meer naar buiten durfde. Zeven maanden werd ze behandeld op de Jordaan, het centrum voor 24-uurs zorg bij psychosociale problemen. Inmiddels zit ze op de afdeling Begeleid Zelfstandig Wonen.
 Tekortschieten
Mensen met ADD (Attention Deficit Disorder) hebben vaak andere beperkingen die aan de stoornis verwant zijn. Zo heeft Minke last van dyscalculie, een rekenstoornis. "De tafels waren een ramp op de basisschool. Als we rekenles kregen, schoot ik steeds in de stress. Mijn klasgenoten lachten mij uit en ik voelde me erg dom." Op een gegeven moment ontdekken de leerkrachten dat Minke dyscalculie heeft, maar de diagnose ADD wordt nog niet gesteld. Ook op de middelbare school blijft Minke daardoor met haar beperkingen worstelen. Ze voelt zich tekortschieten. "De docenten werden boos op mij omdat ik ‘niet mijn best deed'. Zelf was ik ook gefrustreerd. Ik begreep niet waarom het bij mij steeds mis ging." Vooral in het derde en vierde jaar van de mavo voelt Minke zich ellendig op school. Ze trekt zich terug in zichzelf en wordt steeds angstiger. Dit vertelt ze aan niemand.
Testen
Begin 2009 blijkt dat haar broertje en haar moeder ADD hebben. Minke besluit zich ook te laten testen. "Ik was ontzettend opgelucht toen ik hoorde dat ik ook ADD had. Het is zo lastig als je altijd wordt afgerekend op dingen waar je niets aan kunt doen. Ik nam het mezelf ook kwalijk. Nu bleek dat het niet aan mij lag." Toch worden haar angsten er niet minder van. Ze worden zo erg, dat ze besluit hulp te zoeken bij De Hoop. "Het was een moeilijke stap, maar ik wilde mijn problemen aanpakken. Op de Jordaan ging ik echt met mezelf aan de slag."
 Stempel
Ondertussen gaat het een stuk beter met Minke. "Ik heb veel minder last van mijn angsten. Alleen blijft de ADD een lastig punt. Ik kan nog steeds moeilijk accepteren dat ik deze stoornis heb. Als dingen niet lukken, voelt het voor mij nog steeds alsof ik faal. Ik probeer eraan te werken, maar dat is lastig." Minke vindt het wel fijn dat ze aan mensen kan uitleggen dat ze ADD heeft. "Als ik bijvoorbeeld afspraken met vrienden vergeet, begrijpen ze dat het écht geen desinteresse is, maar dat ik het niet kon onthouden," legt ze uit. "Niet iedereen begrijpt dat. Sommigen zien het als een smoesje. Wat dat betreft kun je beter een zichtbare handicap hebben. Dan snapt iedereen tenminste waarom je iets niet kunt!"
Uit: De Hoop Nieuws, juli 2011
|
info / bestellen